Verslag Eneco 24 uur van Zolder

Afgelopen weekend nam een ploegske van The Eagles voor de eerste keer deel aan de Eneco 24 uur van Zolder.  Goed voorbereid kwamen we aan de start, al bleken we in vergelijking met sommige andere teams wel héél erg amateuristisch over. Er waren teams met speciaal ingerichte trucks, oortjes, teamfietsen, persoonlijke mekaniekers, masseurs, koks ,je kan het zo gek niet bedenken. Maar die hebben op zaterdagmorgen zeker en vast geen stapelbed meer ontworpen voor in onze overnachtingsplek (‘lees camion: van de Patrick’). Waar de andere ploegen al het parcours verkenden en zich warm reden op de rollen zaten den Bosse en de Patrick nog met boormachines en decoupeerzagen in de weer! Over weer gesproken, de proloog (om de startpositie te bepalen) en de eerste wedstrijduren werden gereden in echt hondenweer, respect voor hen die het trotseerden! 1 van hen was Thierry Van der Brempt , neef van Tom, die vanwege (te) weinig interesse (of moed) bij de overige Eagles bereid werd gevonden om ons voor enkele uurtjes uit de nood te helpen, waarvoor veel dank! Ondertussen werden er drinkbussen gevuld, spaghetti gekookt en energy bars naar binnen gespeeld. Na enkele aflosbeurten vond iedereen het goede ritme en het juiste groepke om ongeveer een uurke toerkes te rijden alvorens weer even uit te puffen. De aflossingen waren allemaal perfect, vermits we vlakbij het parcours kamepeerden konden de rijders makkelijk aangeven wanneer ze ‘gewisseld’ wilden worden. 1 aflossing gebeurde niet gepland, toen een spaak in het achterwiel van Lode Peeters het begaf onder zijn wilde krachtinspanningen.  Gelukkig gebeurde dit in de laatste bocht voor de wisselzone zodat er niet te veel tijd verloren ging.  Zo werd de intussen droge nacht ingezet, hier en daar sliep een enkeling, maar de hoge hartslag en de in het bloed aanwezige suikers/adrenaline zorgden ervoor dat de meesten slechts zo’n 1 a 2 uurtjes slaap konden vatten. De nacht en de voormiddag werden zonder kleerscheuren doorgekomen, iedereen werkte zijn ‘stints’ op eigen tempo af.  Tegen het einde van de wedstrijd werd er steeds harder en harder gereden (althans volgens ons gevoel), waar er eerder nog meerdere pelotonnetjes met verschillende snelheden rondreden was er nu 1 heel groot peloton dat rondmaalde aan een gemiddelde van meer dan 40km/h… Voor de meeste Eagles nog wat hoog gegrepen! De winnende ploeg (Aan tafel bij Luc Bellings, met onder meer Luc Bellings zelf en de vader van Jasmine Vangrieken) reed 250 rondes/1027,5km , dat is 42,8km/h gemiddeld en dat gedurende 24 uur, waanzinnig hard! The Eagles haalden 197 rondes/809,67km wat een voor ons meer dan behoorlijke 33,7km/h gemiddeld betekend!!!  (Er moeten ‘s woendags mannen bij zijn die hun rappe benen goe kunnen wegsteken!) Een resultaat waar we allemaal heel erg trots op zijn, en ondertussen werd er ook nog goegelachen (Eagle-waardig), wat ons nu al doet besluiten om volgend jaar zeker weer deel te nemen! Op naar de 200 rondes!!! Liefst met minstens 2 Eagle-teams… begin maar vast te trainen!

Als je nu nog niet overtuigd bent om volgend jaar zelf deel te nemen, kom je woensdag maar naar de sterke verhalen luisteren tijdens de volgende (lange) eagle-rit… tot morgen!

PS: De Allersnelste ronde werd ook gereden door het Team van Luc Bellings : 5″12.429 . De snelste Eagle-ronde werd gereden door Bart Selleslaghs in 5″48.918

Tot slot nog enkele sfeerbeelden: (meer foto’s zijn te zien op onze facebookpagina)

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2018 WTC The Eagles

Thema door Anders Norén