Verslag Leo en Maria Rit

Zaterdag 12 juli onze jaarlijkse trip naar Leo en Maria stond gepland.  Midden in Juli, verwachten we deftig weer… helaas was het deze keer iets anders.

Er stonden toch 14 dappere eagles op het douaneplein  om 09.00 klikten we ons vast in onze pedaaltjes.  Sommige met regenjasje, sommige met een ass –saver onder het zadel. 

Nog geen kilometer later stonden we voor de eerste keer stil, damsie moest zijn helm nog even ophalen.  Tweede poging, wijle weg… onze eerste etappe was tot aan de voetgangerstunnel. In de miezerende regen tuften we richting ’t stad, dat nog volop aant ontwaken was. Gedisciplineerd door het rood rijdend op de kaaien bereikten we al goed nat den tunnel.  Al een sjaans dat we een vestje hadden want er werd gedaald tot – 31 redelijk fris aan de vis om te rijden.   Aan den andere kant van t water was het weer niet echt beter. Een eerste hongertje trad op en weer onzen dams moest stoppen bij den bakker, ne curryrol of 4 later konden we onze weg verderzetten.  Krisje en Els hadden al touch met een of andere benidorm bastard van linkeroever.  Keuvelend over platte banden en tubeless buitenbanden enz… deed mijn voorwiel beslissen om de er de lucht uit te laten ontsnappen.  Onderweg naar het land van AWA juist voor Zwijndrecht stonden we weer stil.  Met de hulp van Gino Grootendorst werd het bandje snel vervangen en konden we weer doorrijden.  Ondertussen was de miezerregen overgegaan in gewoon regen.  Dartelend reden we Zwijndrecht binnen, een zeer glibberig en gevaarlijk nat donkerrood fietspad gemaakt van klinkertjes deed sommige achterwielen slippen.  Levensgevaarlijk werd het toen we ook nog het tramspoor moesten kruisen, daar sloeg het noodlot voor de eerste keer toe… onze eigenste Pantzerwagen nonkel wally kreeg een Pausiaanse ingeving en kuste spontaan de grond. Het geluid van  schuivend eddy melckx calbon ging door merg en been.  Gelukkig was er buiten wat stuurlint en een kras op den dellaleur niets aan de fiets.  De nonkel sprong als een jonge twintiger recht, checkte zijn wondje aan het rechterbeen en liet met een duimpje omhoog weten dat het goed ging met hem.  Aan de Kerk werden we opgewacht, Zwijndrecht was gehaald.

Vanaf nu moesten de knooppuntjes voor de weg zorgen maar met onze snelheid missen we soms wel eens een plakaatje,  gevolg in het land van de waaslandwolf…. Volgt ge best den expressweg.  Ni te lang want dan staat ge in Knokke.  De regen werd nog harder maar de wijze woorden van onze Paus Wally “ge voelt het niet want de meeste regen valt naast U” deed 13 eagles nadenken of we het nog wel of niet leuk vonden.  De brug over richting verrebroek en kieldrecht.  Iets anders dan gehoopt of gepland reden we richting Nieuw namen en Clinge.  Een tweetal kilometer voor de eindbestemming besloot ook de lucht uit butcher boden zijn band te ontsnappen.   Weeral Gino Grootendorst die uit zijn Stuurpen de macgayver kit haalde hielp bij alweer een snelle bandenwissel.  Heb ook ergens gehoord dat williams hem in het oog houdt voor het volgend seizoen om in de formule 1 de bandenwissels te gaan doen. (als ik meer nieuws heb weten jullie het ook).  Enfin, iets verderop stond ons Maria al op straat te wachten op onze komst.

De leo had de vuurkorf aangestoken, met zijn allen onder de luifel. Werden gezichten gedroogd, andere kleren werden aangetrokken.  De ontvangst was weer zoals we ze kennen hartelijk, sympathiek, en dik in orde.  De koffiekoeken en de frisse pintjes smaakten super. Om de koude te verdrijven toverde de Leo nog een flesje schrobbeleir op tafel, deze werd door de eagles op vakkundige wijze soldaat gemaakt. Als we moesten wachten tot het droger werd hadden we tot zaterdagavond moeten blijven.  Helaas kon dat niet want den dams moest om 17.00 thuis zijn. Tegen een uur of 2 vertrokken we bij Maria en Leo, onze jaarlijkse gekende groepsfoto en daar gingen we weer in het hondenweer.  Via Nieuw Namen vlogen we naar Doel.  Onze jaarlijkse stop in café DOEL 5 werd weer ingezet.  Den Dams liep het Café binnen om met de mooie openingszin van wal te steken; Geeft ier heel het dorp ene van mij….   We droogden wat op langs de buitenkant. We werden iets natter aan de binnenkant.   Omstreeks 16.00 wachtte kapitein Iglo ons op voor onze overzet naar Lillo.  Speedy gonzalez gewijs stonden we vrij snel eindelijk terug aan de juiste kant van het water.

Het droogde zowaar op, nog 1 grote lus langs de BASF en we waren bijna thuis.  We passeerden een frituurke alwaar de kak nog tegen de gevel hing* (*zie enkele verslagen terug).  We zigzagden tussen de zandvliet en de berendrechtsluis. Andy B die zijn zwarte fiets toch nog met een kras op kapazaa wilde zetten sloeg ei zo na op zijn ballen door iets te enthousiast over een spoorlijn te wippen.  Dit was na Zwijndrecht zijn bijna tweede crash van de dag.   Helaas was dit nog maar de voorbode voor meer malaise, een kilometer later schoof David weg alweer over een spoorlijn in zijn val schoof hij ons Els mee onderuit.  Deze keer stonden we iets langer stil.  Els kon niet meer verder.  Pascale werd opgebeld zij kwam Els ophalen. Waarvoor onze dank pascale.  Els hare velo mee in de Colt. En wij konden onze weg verderzetten.  Om van de schrik te bekomen zijn we maar gestopt bij de de volle ton. De Wilfried dacht dattem niet meer op tijd thuis zou geraken voor de Ollanders, den ben volgde zijn voorbeeld.  dus die reden vanaf zandvliet recht naar Putte.  Den David bekwam met ne warme choco de anderen met een pintje of ne karmeliet.  Blijkbaar staat “El barril compledo” ook gekend voor zijn heerlijke Sangeria. Tijd om dit te testen dus: Voor de kindjes ne witte Sangeria en de papa’s ne rooie. Geproefd en meer dan goed bevonden.  (Den Dinsdag met de koers hadden ze spijt dat ze zo ne goeie sangeria hadden).  Een vluchtige blik op de horloges deed ons beseffen dat we naar Putte moetsen vertrekken.

Met een mooi waterachtig zomerzonnetje arriveerden we rond 19.30 bij ons Croontje.   Daar waar de sfeer er goed inzat. (we hebben de DJ al geboekt voor het sluitingsfeestje op 6 september) noteer in de agenda !!  er werden nog wat constructies genuttigd, Carine ging om Frietjes voor hare hongerige beer. (zelf gezien)  Er werd gezongen, er werd gedanst, de beentjes werden losgegooit.  De Hollanders stonden 2 – 0 voor met de rust, toen werd het stilletjes aan tijd om huiswaart te keren.

Laat op de avond kregen we het bericht dat ons Els gelukkig geen breuken had overgehouden aan haar val.  De ligamenten van de schouder waren geraakt, en haar sleutelbeen zat /zit niet meer op de juiste plek.  Maar met voldoende rust komt ze er zo weer bovenop.  We wensen haar een spoedig herstel en een snelle aansluit bij de ploeg.

Alweer een Topeditie van de LEO En MARIA rit.  Zij die er niet bijwaren … hadden ongelijk. (maar waren allicht droger gedurende heel den dag)

Gevleugelde groet

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2018 WTC The Eagles

Thema door Anders Norén